Op donderdagochtend 3 februari ging het goed mis. Zoals gewoonlijk krijgt Kyra ’s morgens een snee bruin brood met leverworst en Sem zijn blikvoer. Sem vond dat van Kyra kennelijk lekkerder en liep niets vermoedend naar Kyra toe. Kyra gromt ik loop op hun af en zo zie ik Sem een hoek in rollen. Ik wist meteen dat dit niet goed was want Sem deed zo raar. Ik pakte hem op hield hem tegen mij aan toen ik naar hem keek schrok ik heel erg bloed overal uit zijn bekje, neus en oogjes, hij ademde heel moeilijk. Direct de dierenarts gebeld, dhr. Hegge moest uit Harlingen komen en wij uit Berlikum. We kwam bijna tegelijk aan in Franeker. Nadat dhr. Hegge Sem had onderzocht zei hij dat het er niet goed uitzag. Sem werd in een zeer kritieke toestand opgenomen. Sem was in zijn kopje gepakt en had een bloeding in de hersenen. Deze waren zo gezwollen dat het bloed uit alle openingen kwam. We moesten van het ergste uitgaan. ’s Middags telefonisch contact gehad met Mevr. L.Schuijl. Het zag er nog steeds niet goed uit. Hij krijgt een medicijn om de zwelling te doen slinken, morfine en prednison en heel veel rust. De druktemakers werden uit het kamertje gehaald en in een andere kamer geplaatst zodat Sem alle rust had.

Vrijdagochtend 4 februari: Weer telefonisch contact gehad, hier hoorde ik dat hij aan beide oogjes blind was. De assistenten hebben geprobeerd of Sem wat wou eten!!! Nou dat lustte meneer wel. Nog steeds kreeg hij 2x daags zijn medicatie en hier reageerde hij wel op. Het ging stukje bij beetje wat beter. Ik mocht even bij hem komen kijken. Hij reageerde op mijn stem dus aan zijn gehoor mankeerde waarschijnlijk niets. Ook hoorde hij geluiden die de verzorgster(s) maakte.

Zaterdag 5 februari: ’s Ochtends weer gebeld met Hans Hettinga, het was zo’n zielig hoopje kat maar ook vandaag ging hij weer iets vooruit.
's Middags om 17.00 uur en mocht ik weer even bij hem zijn.
Nu blijkt dat hij waarschijnlijk wel iets met 1 oogje zag. Als de dierenarts met een lampje in zijn vergrote pupil scheen vond Sem dat niet fijn. Maar ze stonden versteld hoe Sem kon eten. Daar was hij echt niet vies van.

Zondag 6 februari: ’s Morgens telefonisch contact gehad met Hans, en hij zat er nog steeds zielig bij, hij liet zijn koppie hangen.

Maandag 7 februari: ’s Morgens weer telefonisch contact gehad met de assistente mevr. Schuijl en ben om 10.00 uur weer bij hem geweest.

Dinsdag 8 februari: ’s Morgens rond 10.00 uur weer bij hem op de praktijk. We moesten even wachten tot Anneke de Vries klaar was met opereren. Toen ze klaar was kwam ze bij ons met de heugelijke mededeling dat Sem toch wat kon zien. Ze hadden een dopje van een tube in de kooi neergelegd waar Sem eigenlijk direct mee begon te spelen. Daarna hebben ze een touwtje gepakt Sem op de grond neer gezet, waarna Sem direct achter het touwtje aanging. Dit was goed nieuws. Ik vroeg Anneke wanneer Sem misschien weer naar huis mocht. Hierop antwoordde ze dat hij direct wel mee mocht. Sem kreeg zakjes voer mee en een tubetje oogzalf. GEWELDIG ik was helemaal blij.

Thuis gaat het nu heel goed. Ook tussen Kyra en Sem, ik was bang dat Sem niets meer van Kyra moest hebben maar eenmaal thuis ging Sem direct bij Kyra liggen. Kyra is helemaal gelukkig dat Sem weer thuis is. Ze doet zo haar best, ik ben heel erg boos geweest op Kyra maar bedenk nu dat Kyra dit echt niet zo bedoeld heeft. Ze wou haar eten beschermen, het is nu eenmaal het instinct van een hond. Dit wil niet zeggen dat ze mag happen naar wat of wie dan ook maar daar gaan we voor in training met Kyra. Mijn advies is dan ook: nooit gezamenlijk eten geven, doe dit apart van elkaar om heel veel verdriet te voorkomen.
Ik heb veel steun gehad aan vooral de assistenten mevr. L. Schuijl en mevr. Visser. Deze 2 dames waren er om Sem te verzorgen. Mijn excuus als ik iemand vergeet maar met deze 2 dames had ik het meest contact. Ik wil jullie laten weten dat het nu (maandag 14 februari) geweldig goed gaat. Maar we moeten morgen (dinsdag) om half 4 weer voor controle komen. Ik denk dat jullie versteld staan.

Dinsdag 15 februari: Voor controle geweest. Eenmaal binnen zag mevr. L. Schuijl me en ze pakte Sem direct uit de vervoerbox. Haar eerste reactie was: Ohh kijk zijn oogje het is helemaal bijgetrokken. Toen kwam Anneke de dierenarts die Sem nakeek. Na een grondige keuring constateerde ze dat hij weer met 2 oogjes kon zien, en dat het verder ook goed met hem ging. Na veel knuffels gingen we weer naar huis.
Dit is wat je noemt een kat met 9 levens, waarvan nu wel 2 zijn verspeeld. Wij willen iedereen die zich heeft ontfermd over Sem heel hartelijk bedanken voor de geweldig goede zorg en contacthouden over hoe het met hem ging. Jullie zijn een SUPER TEAM. Bedankt.

Familie Post
Berlikum